Encarna sempre fora como un paxaro, de pequena brincaba como un pimpín; máis grande, semellaba unha fermosa andoriña; cando medrou máis converteuse en rula, que só se namoran unha vez na vida, e ela namorouse de Plácido. Pasoulle a vida nun sopro e un día mirouse nos ollos da neta e sóubose avoa. Cando enfermou como un paxariño, que murchan como os caraveis sen auga, metérona nun hospital branco. Pola pequena fiestra, a avoa seguía querendo voar como o paxaro que sempre fora e aínda era. E unha mañá abriu as ás, saíu pola fiestra nun descoido da enfermeira que lle mudaba a cama e fixo un niño nunha árbore. Agora é unha merla guapa. E cando canta a merla todos na casa saben que a avoa Encarna regresou.
Quizais iso é querer a alguén: non esquecer que hai un paxaro no mundo que sempre levará o seu nome.
O espléndido traballo de ilustración conforma unha nova historia visual que alterna a metáfora do paxaro cos planos figurativos de gran forza expresiva.