Aquela tarde Xanzolo estaba só na casa co seu gato Tristán. Non había escola e chovía a caldeiros. Non podía saír xogar nin lle interesaba a tele. Así que se lle ocorreu que podía estrear as pinturas que lle regalaran polo Nadal. E, como sempre quixera ser capitán de barco, púxoso a pintar un na parede. E un mar, con ondas e peixes. Logo, veulle o sono.
Viuse en alta mar con Tristán. Seguíanos, brincando, os arroaces. Ao día seguinte mesmo se botou a nadar ata o fondo, mentres facía de capitán o gato. Ata que de súpeto xurdiu un peixe enorme cuns dentes arrepiantes. Pintoulle motor e hélice ao barco e liscaron voando. Así foi como apareceron de novo no cuarto. Cando chegou a mai, castigouno por manchar a parede.
Pero non lle importou... porque, ademais, fóra seguía chovendo.