A vella Maruxa tiña un amor viaxeiro. Cando el un día embarcou, ela entregoulle o abrigo que lle tecera con sete fíos de la e el deixoulle nos labios un bico e na man un anel de prata. Nunca volveu, pero Maruxa, apañando nos grelos ou montando na moto, ollaba o anel e non o esquecía. Pero unha noite o anel non estaba no dedo. Remexeu por todas partes na casa e na horta sen éxito. Entón con sete cabos dos sete fíos de la argallou unha escada que atou á punta dunha estrela e armada cunha vasoira subiu por ela. Varreu sete veces o ceo mais non atopou o seu anel entre as constelacións. Co seu cazaboloretas apresou setecentas setenta e sete estrelas, mais tampouco o viu. Nin cun potente imán co que removeu satélites, naves espaciais e sete mil planetas.
Triste, cansa e con frío, dispoñíase a durmir cando unha estrela fugaz cruzou a noite. Mirándoa, pediu un desexo con tanta forza que a lúa rodou ceo abaixo e foise coar nun dos seus dedos. E Maruxa quedou durmida co seu fermoso anel de prata.
Contan que á mañá seguinte, nun lugar de carballos e gaitas, un vello albiscou no ceo un arco de sete cores, as mesmas que tinxían o seu abrigo de la.