Amalia cre nos anxos. Para confirmar, pregúntalle á súa mai se existen, e ela contesta que non; sen embargo, a avoa dille que si. Xa non sabe a quen crer. Segue preguntando: o pai responde que non sabe; a outra avoa, que si existen, mais só os ven aqueles que queren velos. Cando se deita, está atenta aos ruídos por se descobre algún. Se pecha os ollos, ve manchas brillantes que se moven e a saúdan, mais ao abrilos non están; ao pechalos de novo, un anxo de rostro moi brillante explicalle que só o pode ver cos ollos pechados. Entón queda durmida, acougada, porque á fin viu o seu anxo.
Como todos os lectores nas amables imaxes deste álbum.