Era a noite de Reis naquela vila de beiramar. Xan deixara os zapatos debaixo da árbore. Cando Ambrosio, o limpador de estrelas, pasou por onda a súa ventá, abrigouse e foi con el. Foron ata a parte máis alta da cidade, o curuto do esquecemento, onde subiron pola escada aaaaalta e limparon as estrelas. Tamén a de Oriente, un pouco luxada de percorrer tantas terras, que despois brillaba como nunca e podíase ver desde calquera país. Logo, afastouse fermosa.
Ao día seguinte, cando acordou, Xan atopouse co agasallo do piano que pedira e unha dedicatoria: "Ao mellor limpador de estrelas de seis anos"