|
Clara
de Saá: Ambrosio |
![]() |
Era a noite de Reis
naquela vila de beiramar. Xan deixara os zapatos debaixo da árbore.
Cando Ambrosio, o limpador de estrelas, pasou por onda a súa
ventá, abrigouse e foi con el. Foron ata a parte máis alta da
cidade, o curuto do esquecemento, onde subiron pola escada aaaaalta e limparon
as estrelas. Tamén a de Oriente, un pouco luxada de percorrer tantas
terras, que despois brillaba como nunca e podíase ver desde calquera
país. Logo, afastouse fermosa. |
|