 |
Conxunto de vintetrés poemas, na súa maior parte
cuartetas afables, como caricias líricas. Desde o neno que dorme
ledo e soña ser cabalo, ser roseira, ser pallaso, ser outono... ata o
vello que lle canta á lúa para que lle fale de amores e ela
marcha silandeira. Son versos do amor do río e as pedras, da nena loira,
que camiñaban pola fraga e os prados, do piolliño e a pulga, da
lúa e o sol. Son amores campesiños e mariñeiros. Son
soños como as tres pinguiñas da fonte que se converten en tres
fadas de inverno, as tres bagoíñas de escuma da pastora soa no
monte ou os tres nenos bolboretiñas do vento mollado esta noite:
¿polo medo ou polas pinguiñas da fonte? É a maxia das
letras do barquiño que o rapaz fixo cun xornal, que se foi ao fondo
porque pesaban moito as novas. Pero el salvou as letras e con elas fixo un
conto. Ata que chegue a sombra que racha os soños. Entón o
rato diralle á lúa:"Nunca reparas en min; / por iso vivo na
rúa / metido nun calcetín". |