Conxunto de vintetrés poemas, na súa maior parte cuartetas afables, como caricias líricas.
Desde o neno que dorme ledo e soña ser cabalo, ser roseira, ser pallaso, ser outono... ata o vello que lle canta á lúa para que lle fale de amores e ela marcha silandeira. Son versos do amor do río e as pedras, da nena loira, que camiñaban pola fraga e os prados, do piolliño e a pulga, da lúa e o sol. Son amores campesiños e mariñeiros. Son soños como as tres pinguiñas da fonte que se converten en tres fadas de inverno, as tres bagoíñas de escuma da pastora soa no monte ou os tres nenos bolboretiñas do vento mollado esta noite: ¿polo medo ou polas pinguiñas da fonte? É a maxia das letras do barquiño que o rapaz fixo cun xornal, que se foi ao fondo porque pesaban moito as novas. Pero el salvou as letras e con elas fixo un conto. Ata que chegue a sombra que racha os soños.
Entón o rato diralle á lúa:"Nunca reparas en min; / por iso vivo na rúa / metido nun calcetín".