A Alfombriña chámanlle así porque bota o día e a noite tirada no chan. Resulta que quere durmir no tellado, comer na bañeira, camiñar polo teito, ler dentro do armario, bañarse na lavadora e peitear as formigas co cepillo de dentes... e non a deixan. Pretenden que faga todo como os demais: durmir na cama, comer na mesa... En fin, o que fan todos. E ninguén pode levantala do chan. Vaia, ninguén... até que chega o vento, que a leva voando deica a cima dun castiñeiro. E tanto lle gustou ver as cousas dende alí enriba que prometeu que requetexamais baixaría da árbores.
Cun texto sinxelo e ilustracións inxenuas, directas e coloristas, a edición acompáñase dun CD con xogos protagonizados por personaxes da historia.