Hai moito tempo vivía nunha esquecida vila unha nena de oito anos, Alba. Vivía feliz no castelo do seu pai, o conde. Pero un día xurdiu unha gran desgraza: nunha pequena granxa, un galo medrou ata acadar o tamaño dunha ovella. Como os donos da granxa non tiñan para mantelo, deixárono abandonado na fraga. Entón empezou a roubar comida nos celeiros e agros dos arredores. Volvérase agresivo e perigoso, e todos lle tiñan medo. O conde mandou os soldados para capturar o monstro, mais só algúns regresaron, derrotados e feridos. Mesmo chegou a ofrecer grandes cantidades de ouro a quen matara o Capón (que así lle chamaban). Coa chegada do inverno, agravouse o problema pois moitos pasaban fame e outros morrían de frío por non se atrever a ir á fraga por leña. Menos mal que a Alba se lle ocorreu unha solución: propúxolle ao polo, grande como unha casa, que fose á vila e diante dos nenos comera todas as lambonadas e doces que ela lle dese, pero se lle doía a barriga tería que abandonar o lugar e non volver máis. Durante un mes comeu todas cantas larpeiradas lle deron os veciños, até morrer de enchente. Como se acercaba o Nadal, prepararon o polo entre todos os habitantes e comérono. E co que sobrou seguíronse mantendo até que medraron as sementes e engordaron os animais.
Por iso hoxe existe unha vila cunha torre octogonal, de nome Vilalba, na que adoitan cebar os capóns e comelos polo Nadal nun farturento xantar.
Edición en formato álbum con ilustracións a toda páxina e a cores.