María Pel de Azucre é unha nena pechada no cuarto-gaiola dun hospital que arela poder ver o seu mar natal.
A mestra-fada dálle a solución: un rotulador azul. Con el pinta na saba todo o mar, cos seus golfiños, illas, o barco dos piratas despistados... Cansa, queda durmida e sóñase a si mesma a xogar na praia coas gaivotas, dourándoselle a súa pel esbrancuxada... pero o pelo non lle medra. Asoma entón unha serea que, logo de se pintar María unha saia de escamas prateada, marcha con ela visitar os reinos submarinos.
E xa non volveu ao seu cuarto do hospital. Segue a pintar o mar.
A forza deste libro é dobremente conmovedora, por ser froito dunha experiencia real.