Manuel Lorenzo considera este texto dramático como un libreto escénico inspirado remotamente no conto "Oh, dear, said Tiger", de Donald Bisset. Escrito por encargo de Pedro Rubín, director do grupo Teatro Galileo, polos cambios feitos ao longo dos ensaios considérao coautor.
En catorce escenas breves, preséntase nun Xardín ao Autor, un escritor de libros que non inventa os contos: agárdaos e cando veñen visitalo dende o seu mundo encantado escríbeos no seu caderno en branco. Visítao un Tigre que só se alimenta de palabras; está famélico porque hai moito tempo que ninguén lle conta unha historia. Para que escriba unha historia e logo lla conte, lévao ao País dos Contos. No camiño, atopan unha árbore que canta e un dragón que bota lume pola boca. Mais o Autor queda durmido e acórdao un can que en lugar de ladrar repenica coa fame; cando lle dá un bocadillo reclama que lle conte un conto dos varios que ten no seu libro, malia que el non escribira ningún. Así, disfrazado do pelícano Artur, o Autor vai pescar un arenque que fuma, mais non lle cae ben un arenque tan afumado. Visítao logo a Árbore, que quere cantar un rap á moda de Manhattan; dela sae o seu espírito en forma de peixe que saúda en varios idiomas. Vai en tren a Portugal onda Amália Rodrigues, que canta un fado e xoga co autor ao conto do balancín, no que un é Señora Adiante e outro Señora Atrás, ate que caen de cu. Finalmente, o actor que fixo todos os animais reclámalle a súa existencia real, sen a cal as criaturas da súa imaxinación non terían vida. El tamén necesita o Autor para vivir.
Deste xeito, os contos do libro cobran vida.