Subtitulado "Poemas e Contos para os nenos", reúne dez poemas de Pura Vázquez e nove contos de Dora Vázquez, que se alternan no libro ata o derradeiro texto, poético. Cada conto vai acompañado dun pequeno glosario das palabras galegas máis difíciles coa correspondente traducción ao castelán.
Nalgúns relatos a fantasía é o eixo do soño: os xoguetes desde o seu escaparate ven como os nenos os miran con desexo, pero senten a tristeza dunha nena pobre, que non ten cartos para mercar ningún; no xardín que coidan cinco trasnos unha princesa arrinca, sen importarlle a súa dor, as flores que unha Fada pon de novo, ata que un día non o fai e entón a princesiña ao ver o xardín sen flores chora arrepentida: como aprendeu a respectalas, a Fada coa súa variña máxica reponas; a Rosalina, convertida en pomba, o Príncipe Triste disparoulle unha frecha, casou con ela e desde entón foi o Príncipe Feliz; cortando na leña co pai, un rapaz atopa un piñeiro con piñóns de ouro, que en vez de aforrar malgasta pasando de estudiar, ata que un anano lle reprocha a súa ingratitude... no que en realidade resulta ser un soño que lle serve de aprendizaxe para a vida; unha muller pídelle a Deus ter un fillo aínda sexa pequeno como a palma da man e teno: é Pequeniño, que gracias á fada familiar vai medrando, e tamén a propia casa...
Noutros textos os animais son os mensaxeiros da lección moral: a pequena gaivota que criou o fillo dun mariñeiro en canto aprende a voar decide irse libre, non porque non queira ao rapaz senón porque así é a súa vida; o paxariño que se cría nun niño de cegoñas, pois un rapaz destrozáralle o seu, cando se manca ao intentar voar cura coa axuda dunha rapaza, que ao velo triste na gaiola céibao, pero outro rapaz mátao cunha escopeta de balíns...
E a propia escola pode ser un excepcional lugar para a aprendizaxe da vida: Pernas de Trapo, un rapaz que non rexe coas pernas, logra comezar a andar gracias á axuda do mestre, que lle deixa unhas muletas e o anima; Margarida foi de excursión ao bosque e nel quedou despistándose da mestra, ata que a viron uns ananos que a levaron onda o pai anano, quen lle explicou que fixera mal desobedecendo, guiándoa de volta á casa: chegou convencida de que ía ser mellor e había estudar.
Os poemas, sonoros e sinxelos, percorren o seu espacio metafórico na compaña de animais como os vagalumes, o caracol, os grilos... no tempo fermoso das vacacións, da primavera en abril, do arco da vella ou das fogueiras de San Xoán, ás veces en clave de xogo infantil, como nunha alegre rolda.