Conxunto de poemas co vento como protagonista. Pode ser un compañeiro alegre e bo que acariña as barcas durmidas no mar, que xoga coas ondas e os peixiños, coas estrelas e gamelas ou do que están namoradas as gaivotas. Ten moitos amigos: os reiseñores, unha paxariña de papel, o reloxo e, sobre todo, os nenos, que o agachan na man, que lle poden pedir un anaco de ceo para pintalo ou compañía na noite para durmir mellor. Poucas veces se enfada, aínda que lle tira as follas presumidas a unha arboriña, pois cando chove é el que baila coas nubes. Son, por iso, moitos os ventos: o fungón, o maino, o lacazán ou o peregrinante, pero a música do "vento ventiño" que zoa forma parte inseparable del, como o ritmo dos poemas.
Porque o vento é un mentireiro que con adiviñas ou contos acariña as persoas e axúdalles a esquecer as soidades.