 |
Conta en primeira persoa
Andrés Miranda, un rapaz de 6º de EXB, que o profe de Lingua
mandoulles facer un exercicio de redacción que debía comezar
“Aquel día ocorreume algo extraordinario”. Era o día da
volta das vacacións de Nadal, en xaneiro de 1972. Precisamente cando os
curmáns acababan de revelarlle a verdadeira identidade dos Reis Magos e
nin sequera os agasallos foran gran cousa. Estaba imaxinando a chegada dos reis
con mil elefantes e un séquito marabilloso cando empezou a sentir que
todo tremía: era un terremoto. Todos correron a refuxiarse, quedando el
só no soto. De pronto empezaron a caer as paredes e a enorme trabe sobre
o seu corpo pequeno e indefenso. Entón espertou: quedara durmido no
colchón no pavillón, agachado detrás dunha columna, na
clase de Educación Física.
Eran as 17,40 e xa non quedaba
ninguén no colexio. As portas estaban pechadas e as ventás coas
persianas baixadas e cadeados para que ninguén puidese entrar desde
fóra. Na súa casa non o ían botar en falta pois quedara en
ir aos niños con amigos e durmir logo na casa dos tíos.
Púxose a debuxar no encerado da aula a profes, ridiculizados, cando
oíu un ruído, como se alguén andase. Mais non viu a
ninguén, e a porta de fóra estaba pechada. Os ruídos
ían a máis, agora como pasos apurados con cadeas que se
arrastraban. Berrou desde unha ventá do segundo piso, mais xa escurecera
e ninguén o oíu co ruído de coches na
rúa.
Seguía oíndo os pasos do inimigo, e mesmo baixar
unha persiana. Dende o despacho do secretario (que tiña a luz acesa)
chamou por teléfono á casa mais non contestaban e ao móbil
dun amigo mais había problemas de cobertura. Nun caixón descubriu
expedientes dos alumnos, e o seu, apartado. Tentado estaba de cambiar os
suspensos de xuño, mais oíu achegarse con pasos lentos o
tintín metálico. Apagou a luz, e viu unha sombra que flotaba nun
corpo semitransparente cos ollos como un burato sen fondo... Ou sería a
súa imaxinación? Incapaz de se mover, paralizado polo medo
lembrou os contos de pantasmas que lle contaba a avoa de pequeno. O intruso,
que parecía seguir na súa busca, comezou a chamalo polo seu nome.
Levaba unha machada na man, tiña forma humana e un vello uniforme de
soldado. Agachouse na aula de Audiovisuais. Viu que polo portón exterior
do edificio entraran un home e unha muller dicindo que ían esperar a
outros dous, Veiga e Luciano, para por fin descubrir algo no colexio, segundo
lles pedira Luciano, que quedara tocado desde o accidente do rapaz aquel 17 de
xaneiro do 72, ás 5 e media da tarde, pois era el quen manexaba a
máquina. Entón o espectro abriu a porta da aula, e el liscou
atravesando o seu corpo. Despois xuntáronse os catro e pecháronse
nun despacho... Se cadra andaban á busca dun tesouro, como nos contos
das avoas, pero o espectro seguía solto...
Agochado no faio entre
mobiliario roto, algo viscoso o rozou e liscou voando: millóns de
morcegos. Asustado, montou un trepatel enorme e liscou correndo. Os
ladróns de embaixo tamén botaron a correr. Distinguiu entre eles
a un profesor, e meteuse nun armario. A voz do espectro volveuno chamar polo
seu nome, pedíndolle que comparecese ante el. Meteuse no laboratorio de
Ciencias Naturais, onde descubriu a un dos ladróns todo desfeito no
chan, e fuxiu tirando con todo; logo, na aula de Plástica, outro corpo
desfeito: nova carreira tirando con todo e facendo ruído. A voz
seguía a convocalo, dicindo que lle daría algo que o
acougaría e faría que descansase para sempre. Despois, outra voz
dicíalle que o quería levar ao mundo dos mortos. No
pavillón, entre os chándals do colgador, estaba aforcado o
terceiro ladrón. Mais aínda faltaba o cuarto, e o espectro
seguíao... De pronto abriu a porta con chave a súa sombra
impoñente. E logo apareceron os tres ladróns, que en realidade
eran dous profes e a directora.
Escapou ao soto e alí faloulle o
espectro de uniforme: cando en 1972, 30 anos antes, derrubaran o colexio vello
para facer o pavillón o rapaz estaba dentro, tiña 11 anos, e
alí morreu. Dende entón, Luciano, que non sabía que estaba
o rapaz, nunca esqueceu o ocorrido e quérelle pedir perdón. Cando
se xubilou de albanel, ofreceuse para ser vixilante nocturno, poñendo o
vello uniforme da Garda Real, e conseguiu que deixasen o soto como estaba cando
o accidente. Dende entón, cada dezasete de xaneiro o rapaz regresaba ao
mundo dos vivos por unhas horas, ao lugar do accidente esvaéndose ao
mencer. Pero ninguén o podía ver, pois é un ser
etéreo, mais Luciano logrou velo no 1996: viu unha luz que se
movía. Enterados, apuntáronse a comprobalo os outros tres,
incluída a directora, que levaba un machete. Como vai saír o sol
e vai desaparecer, din que non contarán nada e tapiarán o soto. O
que o que el cría cadáveres eran o equipo de esgrima dunha profe,
manequíns e pintura vermella de Plástica e os seus comentarios,
malentendidos. Aclarado, en fin, todo, descobren o agasallo que lle levan: unha
estatua de pedra dun rapaz en bicicleta... E nesas poden velo uns segundos (ata
entón só o podían oír), antes de fundirse coa pedra
da estatua e descansar, ser el pedra para sempre. |
