Conta a voz narradora de Inma do enfado dos seus pais cando chegou á casa cun cadeliño. Estaba só e triste no parque. Era igual que un peluche dourado e de ollos escuros. Como ela lle deu un pouco de agarimo, seguiuna deica a casa. Entón -cousa antes impensable- non se negaron a que quedara. Aprendeu axiña a comportarse e cambiou a familia: o avó volveu falar grazas á súa compañía, o pai corre con el para non poñerse gordo e mesmo a nai se encariñou co can. E Ton di co rabo que tamén está contento.
Por iso cando chega a tía de visita e exclama con noxo que hai un can no piso, todos lle contestan: ¿e que?
Con ilustracións alternando nas páxinas co texto, a colección presenta situacións problemáticas próximas aos lectores cun tratamento literario desdramatizador.