En Liciaga, pequeno e antigo país bañado en parte por un grande océano, reside o señor Paco, un vello mestre de escola que aos seus oitenta e catro anos segue vivindo na mesma casa de Vilariño na que naceron os seus fillos. Eles marcharon facendo cadanseu niño e tamén a súa dona, que voou a unha desas casas altas que se constrúen nas árbores do ceo. Vive só pero non quere deixar a casa porque está chea de lembranzas.
Unha mañá nota un poderoso cheiro a fume e pon a televisión: todo o país está ardendo e os bombeiros non poden controlar tanto lume. A neta Celia veno buscar antes de que as chamas corten o camiño, levándoo para a súa casa, onde debe quedar pechado co pequeno bisneto. O lume avanza imparable e o ancián intenta calmar o cativo, aterrado polo cabalo de lume que baixa do monte, contándolle que é a Ave Fénix, un paxaro de lume que aparece cada 500 anos, e que un pequeno carballo que planta nun penico descende do que lle deu a sombra a Santo Ero, baixo a que quedou durmido case 300 anos... E deste xeito o neno dorme tranquilo e soña con paxaros de lume que parecen cabalos e aniñan nun carballo centenario.
Entón el cavila en cando choverá un chisco de cordura sobre o mundo, e unhas pinguiñas de auga comezan a caer do ceo.