A través da focalización dun narrador omnisciente, cóntase o que aconteceu en Santiago de Compostela cando o concello decidiu convocar un concurso para formar unha banda de música. Os cidadáns, convencidos das súas aptitudes musicais, comezan a ensaiar e, a causa dos estridentes ruídos, en pleno mes de xuño chove a chuzos.
Todos acaban renunciando ás súas aspiracións musicais menos Evaristo, o xeadeiro, que desexa o posto de trompetista. Para non amolar os veciños, ensaia no Monte Pelouroso. Pero alí atópase coas protestas da Lúa polo mal que toca. Farta de aturar o ruído, decide coller a Evaristo nun dos seus extremos e ensinarlle os diferentes sons que existen na natureza: o dos geysers de Islandia, o das fervenzas da selva venezolana, o batuxar dos peixes de Terranova, os ventos do Himalaia e os remuíños do deserto do Sáhara. Evaristo aprende deste xeito que a esencia da música reside na natureza.