Reúne tres relatos, versións de senllos contos populares, do autor clásico da literatura galega, dos que só un tiña sido publicado en 1921. Para facilitar a lectura, normativizouse a escrita e inclúense ilustracións.
O rei avarento: En certa aldea naceu un neno con moi boa estrela de quen dixo unha naipeira que chegaría a ser dono dunha gran fortuna e casar coa filla dun rei. Pasou El-Rei por alí e levouno, botándoo nunha cesta polo río. A corrente conduciuno onda a familia do muiñeiro, que o coidou. Cando medrou, o Rei deu con el e mandouno presentarse perante a Raíña cunha carta, na que ordenaba que matasen ao seu portador. Perdido no camiño, foi dar á casa duns ladróns, que lle cambiaron a carta por outra que dicía que o que a levase casase de contado coa Princesa. De volta El-Rei intentou desfacer o matrimonio dispoñendo que lle trouxese tres cabelos do demo para poder vivir coa súa filla. Alá foi o mozo. Polo camiño atopou unha fonte que daba viño, seca; a árbore de mazás de ouro, seca tamén; o bateleiro que cruza o río ancho sen saber se ía ter que seguir alí sempre. A todos lles prometeu respostas á volta. Chegou á boca do inferno e no pazo do demo a ama de chaves, informada da súa causa, converteuno en formiga e catándolle as pulgas ao demo adormecido sacoulle tres pelos e sonsacoulle as tres respostas que quería o mozo: un sapo provocaba que a fonte non botase, un rato impedía que a árbore dese mazás e o bateleiro debía darlle o remo ao primeiro que pasase, que sería o seu substituto. Cando llelas dixo aos interesados na viaxe de volta, obtivo como pago catro cabalos cargados de ouro e prata, cos que chegou onda El-Rei. Ao este saber que os obtivera na outra banda do río alá foi cobizoso, quedando de bateleiro en castigo da súa avareza e ruindade.
O labrego e mais o Rei: Henrique IV, rei de Navarra e Francia, era moi falangueiro e natural. Indo un día de caza cos grandes señores de Francia perdeuse e gracias a un labrego soubo regresar. Cando este o guiaba, sen saber que o tiña onda el, dixo que quería coñecer ao rei. Henrique IV contestoulle que o recoñecería no eixido: sería o que non sacase o chapeu. Ao chegar onda os nobres, todos se descubriron con respecto, agás o rei e o labrego. Cando o monarca lle preguntou quén era daquela o rei, o camapesiño respondeu: "... ou é vostede... ou son eu, porque soamente nós os dous estamos co pucho posto".
A dona encantada: Vindo da feira un home moi bo atopou no camiño unha rapaza deitada no chan de tan cansa. Brindouse a levala na súa besta e el a pé. Chegaron onda un penedo con porta, por onde ela o conduciu entre luxos ata onda os seus pais, que o atenderon moi ben. Ao día seguinte marchou, levando as alforxas cheas de ouro. Na casa, a muller pediulle que volvese por máis e el obedeceu, pero buscando a porta do mundo dos encantamentos atopouse cun ancián (o pai da rapaza que levara a cabalo), que lle explicou que levara premio a súa caridade, pero que pola súa cobiza podería virlle castigo. E nunca máis buscou.