Nun castelo abandonado vivía un mago que levaba tempo sen comer nin falar cos veciños porque un día se sentira vello. Pero todo cambiou cando unha nena o foi buscar chorando: os veciños acordaran facer unha torre para o reloxo da praza, pero para uns tiña que ser redonda e para outros cadrada. Ante tal desacordo, destruíron os muros e esmagaron a pedra, poñendoa en dous montóns para armar unha guerra a penedazos. Quería evitar o enfrontamento, polo que necesitaba a súa axuda. O mago non se podía negar. Buscou o gorro de pico (estaba onda un castiñeiro para que se acollesen os trasnos), o báculo (chantárao en terra branda), pero non lle aparecía a capa de estrelas: resultou que a levaba posta de cinto.
Chegaron á praza e xa os veciños preparados para pelexar. Como tiña fallos de memoria, non lle acordaba ningunha fórmula máxica, pero a nena deulle un caramelo e acordáronlle unhas rimas, que converteron as pedras que xa voaban entre os bandos en animais de toda clase. Entón os veciños riron e decidiron firmar as paces. E non fixeron a torre: plantaron unha árbore. Desde aquela,o mago volveu traballar para a xente: contando contos.
O traballo plástico, nada recargado, reforza a amabilidade da historia.