Segundo confesa o propio autor, este conxunto de 49 poemas nacidos da súa infancia labrega son unha recuperación dos versos que botou de menos na nenez e non había na literatura galega, malia ser tan precisos.
Galicia e a muiñeira, a natureza viva, as cousas (ferramentas labregas e xoguetes artesanais), homes, nenos e nenas en festa, animais domésticos e paxaros varios habitan este espacio lírico no que o verso breve e sonoro, a estructura tradicional na que prima a musicalidade da rima, converten os poemas en cancións para compartir.