Recollendo os publicados nun libro precedente, Lueiro de papel, a lúa protagoniza a tensión lírica dos textos deste poemario, que inclúe a maiores un feixe de poemas nos que, mesmo, se convoca ao lector a participar dunha maneira activa.
A lúa pasa moi amodo e pon todo branco, mesmo as dores florecen e branquexan. Os seus cabelos son canos: por eles baixa a neve ano tras ano. Mercou un vestido fermoso e baila toda contenta, pois está namorada. É unha lúa solidaria que bica o neno saharauí que chora porque non a pode ver. Porque é Dona Lúa, que sorrí e baila, soña e voa. E, ás veces, mesmo se sente poeta.
Da mesma maneira preténdese que lectores e lectoras se convirtan en poetas da lúa con propostas concretas de actividades de ilustración, continuación, escrita dos versos pares, do remate de versos ou comezo dun poema. Para que cada un constrúa novos lueiros de papel.
A concepción gráfica, cos poemas integrados na ilustración a dobre páxina, contribúe a unha máis eficaz lectura poética.