Fina Casalderrey conta en Cando a terra perdeu a memoria como naceron os gnomos, segundo leu o seu avó nun libro antigo. Hai moitos anos a terra esqueceu xirar sobre si mesma de tal xeito que nunha metade sempre era día e na outra non se volveu ver o sol. Este cambio fixo mudar os costumes, o hábitat e mesmo o físico da xente. Só cando Breogán lles propuxo aos habitantes das dúas partes do planeta que se movesen ao unísono o vinteún de marzo, conseguiron que volvese xirar. Así as xentes recuperaron a súa forma física anterior, agás os gnomos. (Unha nova versión deste texto publicouse co título de Cando a Terra esqueceu xirar).
No relato de Rosa Mª García Vilariño, O medo de Andrea, unha rapaza que vai ter que quedar coa madriña uns días mentres seus pais van de viaxe está moi intranquila pois aínda mexa na cama pola noite. Un agasallo da madriña, unha misteriosa caixa con buratos facedora de desexos, axúdalle a que non volva pasar.
Xaquín Agulla relata en A aldea entristecida a historia dunha rapaza alegre nunha aldea triste por culpa dunha fábrica cheirenta. Unha fada cúmprelle o seu desexo: hai festa na aldea pois vendeuse a fábrica e van poñer no seu lugar un invernadoiro de flores.