Laura tenlles medo aos cans, sexan grandes ou pequenos. Treme cando ten que pasar onda un deles. Desde que, cando tiña 7 anos, na festa de aniversario da amiga Cristina a recibiu un enorme can negro que se estomballou sobre ela e púxose a lambela, quedoulle tal pavor que non soporta ver un can diante. Por iso levou un gran disgusto cando unha mañá soubo que os veciños novos do terceiro piso tiñan un can. Aterrábaa a posibilidade de que un día calquera puidese bater con el ao entrar ou saír da casa.
E ocorreu aquela mesma mañá de domingo: cando baixaba no ascensor coa nai para ir ao parque, entraron no ascensor o novo veciño co seu fillo, Xavier, levando da correa un sétter irlandés de nome Argos, que empezou a uliscar a Laura. Aínda que lle dixeron que era tranquilo, ela non sabía onde meterse. Poucas semanas despois empezou o curso. Xavier e ela coincidiron na mesma aula, e tamén Marta, a súa mellor amiga. Os tres ían xuntos ao colexio e mesmo xogaban ou facían as tarefas escolares na casa de Marta ou Laura. Mais esta sempre argallaba algunha escusa para non ir á de Xavier, pois non soportaba a idea de atoparse con Argos.
Ata que unha tarde cando ía ao parque se lle meteu no ascensor o can, meneando o rabo de contento. Ela non se movía, aterrorizada. Logo, seguiuna ata o parque, onde se quedou a ollar tan tranquilo como ela xogaba coas amigas. Pero entón apareceu o matón de Henrique coa súa cuadrilla de abusóns e quitoulles a pelota ás rapazas. Argos botouse a el, que fuxiu deixando a pelota. E Laura correu a acariñar o can, agradecéndolle que a defendera.
Desde aquela, Argos dá saltos de alegría cada vez que ve a Laura e ela aloumíñao con timidez. Xa non ten reparo en que vaia con ela e Xavier. Non lle perdeu medo de todo aos cans, pero si a el: sabe que ten un amigo especial..