Mariña e os seus amigos vivían nunha vila que miraba ao mar e tiña espíritos na torre da igrexa. Seica, segundo a xente, nas noites de lúa chea os espíritos da torre saían pasear polas rúas cubertas con sabas brancas. No colexio, o amigo Paio propúxolle a Mariña ir con Diego e Sabela de noite ver as pantasmas, pero ela non se atreveu. Coa chegada do verán, non quixo seguir sendo a "medrosa" e propúxolle aos tres amigos subir á torre na próxima lúa chea.
Eran as festas da vila e alá foron. Aínda que entraron os catro á igrexa, só Mariña venceu o medo e subiu as escaleiras da torre do campanario. Ata que unha sombra branca se lle botou enriba, as pernas dobráronselle e caeu escaleiras abaixo. Acordou na cama. A súa mai, médica, explicoulle que o que había na torre eran curuxas coas súas crías. Volveron subir de día co cura e víronas: eran unhas fermosas curuxas. Aínda que Paio sentiuse desilusionado por non haber pantasmas.
Nunha "Dedicatoria final" a autora dedica o libro aos paxaros da noite: lectores, curuxas, bufos, mouchos e persoas que traballan a tales horas.