Ela espertou: estaba todo ás escuras e por non saber non sabía nin quen era. Sorprendeuse ao ver que tiña plumas, patas e mais un pico, co que rompeu a parede branda da parte superior do que resultou ser a casca dun ovo. Ao seu carón, doutro ovo naceu unha cría coma ela. Entón dúas grandes aves de cor branca achegáronse ao niño. Eran seus pais, e as dúas cativas eran gaivotas, que logo tiveron nome: Gai e mais Ota.
Ota era a máis inquieta. Mentres os pais andaban á busca de comida, camiñou ata o cantil para ver o mar e caeu. Pero quedou pendurada dunha rocha, conseguindo volver ao niño coa axuda do peteiro. Como a nai trouxo unha miñoca e deulla a Gai, que así durmiu tranquila, calmada a fame, Ota, famenta, tentou buscar outro bicho igual; o pai, que lle traía un peixiño azulado, tivo que rescatala dun gato que se finxiu amigo. Arelante por aprender a voar, botouse desde o cantil e malamente se sostiña no ar cando un gabián lle ofreceu a súa axuda; levábaa coas súas gadoupas cando a viñeron recuperar os pais. Os seguintes meses, Ota deixouse ensinar por eles, até que aprendeu a voar.
Como era maior, tiña que se procurar a comida. Voou ata a praia, chea de xente, e admirando un castelo de area duns rapaces achegouse tanto que un capturouna cun cubo, levouna para a casa e pechouna nunha gaiola. Ismael coidábaa con cariño, pero ela sentíase gorda e presa polo que en canto puido liscou por unha ventá aberta. No seu voo petou coa antena de televisión, mais aínda así deu chegado a un parque, onde pousou nun castiñeiro, que aceptou que aniñase nel e a cambio de contarlle o que vía nas súas viaxes polos arredores. Era feliz, mais faltáballe o mar. Voou até o porto da cidade, onda as gaivotas que espreitaban o alimento dos peixes tirados polos mariñeiros. Mais como os homes andaban a desfacer os niños dos tellados das casas, decidiu recuperar a vida tranquila da súa infancia percorrendo os cantís da beiramar acompañada da amiga Pau, á que uns cazadores feriron confundíndoa cun faisán. Seguindo unha bandada de gaivotas, atopou a familia. Vivían onda outros cantís, pois os da nenez enchéraos de negro unha enorme mancha que apareceu no mar e se estendeu por toda a costa.
Entón Ota sentiu que xa sabía quen era e con quen estaba. E que tiña o que ela quería.