O muro, que ás veces é muralla e outras ventá, convértese en espacio lírico, no que un neno e unha nena len os versos que outros deixaron escritos. Tamén eles poden escribir alí os versos dos seus poetas, porque é o territorio comunal máis que das lamentacións, da rebeldía no seu estado máis puro. Hai, así, nestes poemas en prosa diálogo intertextual en homenaxe a autores queridos do autor como Alberti, Lorca ou Celso Emilio e fermosas cancións de esperanza ou instantáneas de desconcerto do mundo adulto na súa inxustiza nada inocente.
Alternando as olladas do neno e mais da nena podemos ver con eles as fotografías dramáticas da fame infantil en Sudán, do amigo saharaui, da morte en Afganistán, dos refuxiados de Kosovo, dos cadáveres en Chiapas ou da esperanza das avoas da Praza de Maio. As árbores espidas tremen, os lagartos e a roseira choran, a néboa borra a cidade, a casa perdeu as súas cores, pero aínda quedan as mans brancas infantís para pintar un paraugas vermello que apaga a chuvia ou gardar o soño que escorrenta o frío na caixa solidaria do seu corazón.
Por eles, a pomba da paz non desespera e continúa baténdose contra os muros que os homes erguen. Aínda que cando a nena viu no espello que lle fuxira o sorriso algareiro, decatouse de que tería que subir a moitos trens para recuperalo algún día...