Raquel, unha rapaza de nove anos, foi un día coa súa clase de excursión á marabillosa fraga do Eume. De volta na casa descubriu con abraio que se coara na súa mochila un home vello e diminuto. É Derdrín, un trasno de máis de trescentos anos, dos que habitan na fraga desde os tempos nos que os animais falaban, que non quería pasar o inverno só, pois foran desaparecendo todos os trasnos. Só precisa conversa e ben pouca comida. Raquel acéptao como o seu hóspede secreto e ofrécelle para durmir a caravana das "barbies".
Como a rapaza ten que ir á escola, Derdrín pasa moitas horas só na casa. Vai coñecendo os seus habitantes: Lois, o irmán pequeno, quen, logo de que lle tome o leite que ía para o seu biberón, intenta pillalo gateando; a gata Mouriña perségueo tratando de cazalo... Pero os pais (el, no paro e amo de casa) non se chegan a enteirar da súa presencia, pois ante eles permanece estático como se fose un boneco vestido co mono espacial da barbie, vendo a televisión ou disfrazado de Papá Noel na cea de Nadal (cando, por certo, a gata consegue apreixalo entre os seus dentes, de onde o rescata Raquel).
Como bo trasno, Derdrín ten poderes extraordinarios: arranxa o cuarto de Raquel movendo os obxectos co pensamento; estraga a sopa de verduras que a ela non lle gusta; libra da gata desprendendo un insoportable cheiro a cebola... E supera a grande proba de ir ao colexio con Raquel. Deféndea do mal compañeiro Carlos, que se burla dela e lle dá patadas nas pernas, mordéndoo. Aínda que cando a profesora o senta na mesa, como un boneco articulado, case se descobre ao esbirrar... Tamén alí fai das súas trasnadas: cómelle un sandwich á profesora, móvelles as cousas aos alumnos e fai que o pegamento inmobilice o brazo de Carlos. Gracia a el, Raquel senta con Xavier, que se converte no seu grande amigo. Xa non é a rapaza tímida e sen amigos.
Pero cando Derdrín descobre a Gwanlai, a trasniña desaparecida había un ano, nun centro comercial, quere volver á fraga na primavera, para atoparse con ela. Alí o deixa Raquel con tristeza. Derdrín converte unha margarida nun fermoso anel, que lle regala como recordo. Aínda que non se volvan ver, sempre conservarán a súa amizade.