Hai moito tempo, nun afastado reino naceu Nera, a filla do ferreiro, nunha noite especial que hai cada cen anos: as constelacións están aliñadas e reúnese o Consello de Fadas para conceder un desexo a quen naza nela. Deliberaron sobre que desexo lle concederían, repasando os anteriores que tiñan concedido (unha voz doce, que se namorase dun príncipe, etc.). Pero as mulleres aos que llelos concederan non foran cumprindo eses desexos tan banais. Entón pensaron noutros: que puidese estudar, que chegase a vivir da ferrería e a ser xefa da forxa, que non vivise obsesionada pola súa imaxe, que fose libre para rexeitar o príncipe valente... Pero como había que elixir un só, acordaron concederlle que cando chegase á maioría de idade decidise ela se quería ser un home ou non, pois só sendo home podería cumprir todos aqueles desexos.
Enteirados os pais, educárona na igualdade: nin lle compraron vestidos de cor rosa nin a sacaron do colexio cando cumpriu 11 anos. E, sobre todo, apoiárona nas súas decisións e afeccións nada comúns entre as nenas e nenos do seu reino: cando xogaban ás guerras, as rapazas pedían coidar os guerreiros feridos ou ser princesas que agardaban non castelo a volta dos seus maridos loitadores, pero Nera quería ser capitán. E ríanse dela cando dicía que de maior quería ser ferreiro. Cando medrou, tivo moitos pretendentes pois era moi atractiva. Probábaos pedíndolles que a convidasen a xantar á súa casa preparando eles a comida, mais todos suspendían porque era intragable ou axudáralles algunha muller ou non recollían a mesa nin fregaban a louza. Ou preguntáballes como querían educar os posibles fillos... Porque ela quería un COMPAÑEIRO, con maiúsculas.
Cando cumpriu 18 anos, as fadas e o reino enteiro agardaban expectantes que decidise converterse en home, pois nin se integraba coas mulleres nin atopaba esposo por ser tan rara. Mais ela rexeitou cambiar. Pasaron os anos e non só foi ferreira senón mesmo xefa da forxa. E viviu feliz e xantou perdices, que lle guisaba a miúdo o seu COMPAÑEIRO.