Na aldea de Santa Uxía, aló no alto da montaña e na casa máis afastada, naceu un rapaciño pequeno e bonito, fillo dos labregos máis pobres, Hadrián e Mercedes, que acordaron chamarlle Fiz. Toda a aldea o celebrou pois só había sete cativos e nos dous últimos anos non nacera ningún. Cando tiña dous anos, a nai deuse conta de que ao lonxe non vía ben, polo que o pai levouno ao oculista á vila, a Vilancosta, que lle diagnosticou miopía. Foron logo á cidade, a Pontelonga, para comprar os lentes, nunha viaxe de máis de dúas horas no autobús chea de sobresaltos. Aproveitando a viaxe, o pai levou a Fiz ao circo, onde se asombrou coa equilibrista rusa, os pallasos, as feras... até que notou un cheiro a fume. Avisou ao pai e este deu a voz de alarma: ardeu a carpa pero todos saíron ilesos grazas ao nariz de Fiz, que mesmo apareceu no xornal como un heroe.
Como só eran sete alumnos, pecharon a escola unitaria e tivo que ir a clases ao colexio da vila, como o amigo Gustavo. A mestra era unha rosmona e os compañeiros burlábanse del por pequeno e levar gafas de cu de vaso, até que Gustavo o defendeu dándolle unha cabezada a dous fachendosos, polo que foi expulsado unha semana do colexio. Pero entón non tiña con quen xogar, até que Rosa o convidou a xogar con ela e as amigas (que estaban noutro pavillón, pois nese tempo rapaces e as rapazas non compartían aula nos colexios).
Un día foi cos pais á feira da vila. Venderon años e ovos e compráronlle un abrigo para o inverno. Escoitaron o concerto da banda municipal, viron as marionetas representar unha obra de Valle Inclán, e atopáronse con Rosa e os pais. Estes aceptaron o convite para xantar o domingo na casa da montaña. Despois de comer foron os tres á cova da serpe, onde lles rompeu a lanterna e non atopaban a saída até que Fiz percibiu o cheiro dos bidueiros do río e guiounos ao exterior. Onde xa estaban os pais, preocupados pola tardanza dos rapaces. E dende entón o nariz de Fiz fíxose famoso en toda a comarca. Aínda que non o sacaron na televisión, porque naquel tempo aínda non se inventara.
A edición presenta un interesante traballo de ilustración, premiado na segunda parte do concurso literario.