A Miragaia é unha aldea mariñeira de cinco casas pintadas con cores moi fermosas. Na amarela vive Sabela, rapaza de sete anos que un día paseando co seu can Almirante chega á Casoupa da Toupa, onde vive un vello moi malhumorado e solitario, que lle anuncia que unha treboada vai destinguir as casas. Evítano ela e os amigos, coa axuda do vello, facendo unha lona xigante con redes cubertas con plásticos que as gaivotas estenden protexendo da auga as casas.
Unha semana despois celébrase o famoso parchís: a aldea é o taboleiro e os membros de cada familia xogan de fichas coa cor da súa casa; como o pai de Sabela está enfermo, o vello da Casoupa xoga de amarelo coa rapaza, o can e mais a mai.
Un día chega desde un país afastado un neno moi triste que non fala con ninguén e a quen non lle gusta xogar. Constrúe unha casa gris cos seus pais, que escaparan do seu país fuxindo dunha dictadura estranxeira que pretendía acabar coa súa cultura propia. Deciden ensinarse uns a outros os contos, xogos e o idioma dos seus países respectivos. Ata que un día poden volver á súa terra e aconséllanlles nunha carta que defendan o que os fai ser distintos, do que deben estar orgullosos. Por iso cando a mestra lle di a un dos rapaces que fale en castelán, que é moito máis fino, el contéstalle que nunca renunciará ao galego.
Unha muller vestida de roupas moi coloridas e dúas margaridas no pelo que se vén inspirar no mar para facer cadros e poemas, ensínalles a escribir poesía en pareados. E grazas ao vello da Casoupa da Toupa aprenden o que é unha metáfora e que a poesía transmite sentimentos. Así coñecen o segredo da poesía. "Os cativos estaban tamén moi emocionados. Agora eran verdadeiros poetas"