Manuel Rivas: Milu
Ilustracións de Aitana Carrasco
Kalandraka Editora. Pontevedra, 2010

A mellor amiga de Milu era unha televisión, porque pasaba moito tempo soa na casa mentres os pais estaban traballando. Un día o pai, que era moi alegre, deixou de cantarlle cando volvía do traballo e deu en vir triste e bébedo: seica perdera as cancións. E a nai tamén deu en perder cousas: o bolso, o pan... Ás veces, os pais mesmo se perdían e non volvían á casa. Pero ela tiña a súa Nana, a súa televisión pequena, que era a súa compañía. Unha noite, o pai berrou que vía cascudas por todas partes... e marchou da casa. Como non volvía, a nai díxolle a Milu que se perdera. Pouco despois, a nai xa non se levantaba da cama nin ía ao traballo.
A profe, ao vela sempre triste, foi á súa casa cunha doutora. Falaron coa nai, que lle explicou logo a Milu que perdera a esperanza e mentres non a atopase o mellor para a filla sería que fose vivir a outra casa. Así foi como a levaron para un centro de acollida. Alí, decidiu facer como facía Nana cando estaba desenchufada: non falar.
Un día, unha parella de músicos que traía unha bolsa verde cunha esfera terrestre veu na súa busca. Foi vivir con eles e sentiuse feliz. Ata que un día a levaron á súa casa, que nunca deixara de ter canda si na esfera: o pai díxolle que andara a Terra toda buscando a casa, que por fin volvera atopar. A nai contou que marchara á busca da esperanza, ata que atopou unha chave que resultou abrir a porta da casa... que entre os dous arranxaran. Pero aínda faltaba algo nela: Milu.