|
Nunha árbore da bouza hai un niño e
nel a Mamá Merla está a chocar un ovo. Chama por Papá
Merlo, entusiasmado a escoitar un partido de balompaxaro na radio, para que a
releve. Logo nace o merliño, que non é negro como todos: é
gris. Aínda pode cambiar ao mudar a pluma. Cambia, efectivamente, pero
para peor: ¡é branco! Ao pai parécelle unha deshonra e
discute coa merla. Visto o panorama, o merliño branco marchou para
lonxe, buscando un sitio onde ser branco non sexa un delicto. Atopa a
Gaivota, que lle di que el tamén é unha gaivota. Ensínalle
a pescar, aproveitándose da súa inocencia para comer peixes
á súa conta. Logo, a Cotorra demostra a súa capacidade
poética intentando que repita trabalinguas, ata que el cansa: non quere
ser unha cotorra. Para o Flamingo, o seu problema é de tamaño e
intenta que estire, sen éxito. Como antes de seguir sufrindo así,
prefire morrer, irrompe o Voitre, que intenta convencelo sen éxito de
que se deixe probar. Aparece entón a Pomba Mensaxeira con chupa de
coiro: para saber se é unha pomba, faille o reparto mentres ela
descansa, pero o merlo non atura máis e lisca, deixando a última
carta por repartir. Na carta convídase a unha festa con enchente a
quen atope un merlo branco, polo que o pai vén na súa busca. Como
resulta que se tinxiu de negro ao agacharse na cheminea, o pai
enfaríañase para branquear e pega a cantar, tan mal, que chove.
Coa auga, cadaquén recupera a súa cor e ao pai móllanselle
as ideas: xa está contento co fillo branco. Así, todos acaban
felices cunha gran festa. O texto, estreado pola Compañia
TRANVÍA-Teatro de Vigo en 1989, coa dirección do propio autor,
incorpora unha serie de notas para a posta en escena feita polo
grupo. |