Manuel, o ferreiro, traballa nunha forxa. Alí, a martelazos na bigornia, fai cazos, potas, coitelos, cancelas, e pon ferraduras a cabalos e vacas.
A forxa ten unha ventá de vidros cadrados e pequenos por onde se pode ve-lo sol que se pon por tras das árbores. De repente, un merlo pousouse a carón dos vidros. O ferreiro colle os lentes de cerca e ponse a mirar para o paxaro que lanza un rechouchío. Entón a Manuel, coas raiolas da lúa batendo nos cristais dos seus lentes, ocorréuselle facer un merlo de ferro que fora capaz de cantar e de voar por riba dos ventos.
Aviva o lume e mete o ferro entre as brasas. Pasa toda a noite bate que bate nel co martelo.
Unha vez acabado o traballo, Manuel quedou durmido enriba da bigornia. E o merlo, co seu peteiro dourado de raios de sol, coas súas patas de fíos de risco da vella, con dedos de pingas de choiva, e co corazón latexante, enfiou pola cheminea por onde tamén saía o fume da forxa do ferreiro.