Cando Mambrú volveu da guerra prometeuse que nunca máis había ser soldado, pola tolemia que viña de vivir. Pensou en traballos interesantes que lle gustaría descubrir e acordou que lle apetecía ser perfumeiro. Na biblioteca, informouse sobre o que lle cumpría para exercer ese oficio. Un libro díxolle coa súa lingua de papel que antes de nada tiña que mudar o uniforme por un novo traxe con cores e petos; logo, tiña que atrapar os arrecendos máis ricos do mundo, metelos en botelliñas de cristal e despois mesturalos. Púxose a atrapalos: uns, os máis fortes, con rede e trueiro; os máis pegañentos, coa axuda dun desentupidor; os moi finos, cunha peneira; os máis sutís, con aspirador. Cando tivo unha colección dos olores máis ricos, mesturounos durante semanas. Ao rematar, montou un telderete na praza maior da vila cun cartel: "Faga que a súa vida ula mellor". A xente achegouse a ulir os botelliños: recendía a papas de arroz con canela, a bocata de luras, a chocolate quente e espeso, a churros quentes... e moitas máis comidas e bebidas deliciosas. Tiveron un rotundo éxito as fragrancias ricas en calorías.
E así foi como Mambrú se converteu no cociñeiro dos perfumes máis sabedeiros do país.