Catuxa ten 11 anos e 11 meses. Vive co avó Cucufate en Roibén de Arriba no máis fermoso dos países, Comentelo, onde as casas nacen doutras casas dun día para outro. Cando era pequena seus pais emigraran ao deserto de Gobi, entre Mongolia e China, pois solicitaran os seus servizos como albaneis de area titulados co encargo de facer unha muralla de area xa que a de pedra mancáballe nos pezuños ao cabalo do emperador.
Sendo xurado no certame anual de fumadores de cachimba, resulta gañador o moucho Caetano: bota o fume polas orellas formando a Fraga de Umbría, de onde tivo que fuxir porque o lume, que se está estendendo por todo o país, a arrasou. Esa noite Catuxa soña cun fantasma de lume que avanza para darlle unha mortal aperta. Micaela, a adiviña, gardiana de soños e pintora de paisaxes alternativas, interpreta o soño: o lume está dentro de Catuxa. Debe entrar nun dos seus cadros de paisaxes para chegar á casa do seu soño e impedir que o lume devaste o país.
Emprende entón a súa aventura: a través dun cadro-porta chega a unha gran cidade. Ela é invisíbel para todos os que perderon a capacidade de soñar. Uns titiriteiros dinlle que ten que conseguir o espello do dragón raptor dunha princesa. Conségueo soñando e a través del irrompe no cuarto de Catarina, que parece a súa irmá xemelga. Ten os pais lonxe, traballando, e está ao coidado dunha institutriz nunha escola de arrabalde que a obriga a ver as parvadas da televisión e a xogar no ordenador moitas horas, para que estea mansa e non soñe. Nesas entra tamén polo espello o Escornabois, o galeón aerostático de Indalecio, o padriño de Catuxa, levado por Caetano, que é un moucho de arrastrar, pois pode soportar moito peso en voo. Vén tamén o avó Cucufate e mais o grumete Virxilio, un rapaz orfo duns doce anos. Como o lume chegara ata a aldea, todos fuxiran. Eles, aconsellados por Micaela, atravesaran o seu mural dunha gran cidade. Deciden recuperar os pais de Catarina, que, prometéndolles que logo se ía reunir a rapaza con eles, levaran enganados a América para facer xogos de ordenador e guións de teleseries.
Irrompe un rapaz coas roupas esfarrapadas. É Lucas, fuxido do Paraíso Infantil, onde quedaron outros centos de nenos condenados a xogar diario e ver a televisión, afastados dos pais, que levaran enganados. Conseguen liberalos e esborrallan a nave industrial na que están recluídos: alí xa non se lle volverán roubar nunca máis os soños a ningún neno ou nena.
Atravesando o Atlántico no barco voador, Leonardo, o camaleón de Borneo que lle trouxera o padriño de regalo, avisa a Catuxa telepaticamente de que vén unha treboada. Grazas ao esforzo de Caetano, que lle custa a vida, conseguen remontala. Chegan ao Polo Norte, onde con tanto frío o carbón non dá quentado os globos que fan voar o barco, polo que se ven obrigados a aterrar. Un corvo enviado por Micaela dilles que deben buscar unha fortaleza, pois nela están pechados os pais. Os dous vellos seguen a pé para intentar atopala. Mais logo aparecen un cento de esquimós, que guían ata a fortaleza a Catuxa, Virxilio (a quen lle gusta Catuxa, á que lle regala uns vermes de seda que fan panos de cores) e os rapaces. Logo de sete días de viaxe chegan a unha cidade fantasma de mármore branco, na que os esquimós non entran por medo aos espectros. Unha vez dentro da fortaleza, un monicreque-arlequín incítaos a comer e mesmo a liar entre si por máis comida, ata que xorde a figura sinistra do Señor Bretemoso cun discurso: os rapaces han deixar de soñar, seguindo o tratamento, e deben renunciar a seus pais, que traballan para el na súa industria de xogos con máquinas. Pero un berro do camaleón Leonardo eca nos rapaces convertido nun tornado que fai desaparecer a fortaleza e o Señor Bretemoso.
Douscentos nenos e nenas foron espertados aquela mañá polos seus pais dun pesadelo. Tamén Catarina, que tentou ver a irmá Catuxa no espello e só se viu a si mesma. Se cadra porque era ela mesma en soños; e Comentelo e Roibén tamén eran un soño. Leonardo aproveitou a cama quente da rapaza un pouco máis; logo, desapareceu tras do cristal do espello.