 |
Desde a proclama
poética inicial convocando a pintar a lúa de todas as cores no
lueiro de papel de sombra morna, a lúa é invocada como
protagonista en todos os poemas.
Ela esgaza as negras teas da noite e acocha
as tristuras, porque é como unha flor do ceo. Repinta as augas novas do
río, que por iso baixan ledas. É como un xornal sen letras nin
follas no que se poden ler risas e novas. Aínda que ignora o seu rato
namorado, fala coa choiva e o mar buscando botarlle unha man á pobre
Terra, tan contaminada. Cociña pratos ricos e convida ao sol, que vai
logo ao traballo e ela para a cama. Dorme no mar e ronca, polo que a noite se
anoxa ventando o inverno. E ten o seu gran amigo no sol: son como dous
cabaliños que galopan no ceo cos paxaros, como dous navíos entre
os peixes ou como merlos e outonos que pintan soños.
Pero a
lúa non quixo saber dos amores fuxidos, e tapou os
oídos.
Porque este é un poemario musical, vivo e lúdico
no que non faltan as paráfrases de catro greguerías de
Ramón Gómez de la Serna, un poema-xogo para contar e versos que
son adiviñas. |
