 |
Desde a proclama poética inicial
convocando a pintar a lúa de todas as cores no lueiro de papel de sombra
morna, a lúa é invocada como protagonista en todos os
poemas. Ela esgaza as negras teas da noite e acocha as tristuras, porque
é como unha flor do ceo. Repinta as augas novas do río, que por
iso baixan ledas. É como un xornal sen letras nin follas no que se poden
ler risas e novas. Aínda que ignora o seu rato namorado, fala coa choiva
e o mar buscando botarlle unha man á pobre Terra, tan contaminada.
Cociña pratos ricos e convida ao sol, que vai logo ao traballo e ela
para a cama. Dorme no mar e ronca, polo que a noite se anoxa ventando o
inverno. E ten o seu gran amigo no sol: son como dous cabaliños que
galopan no ceo cos paxaros, como dous navíos entre os peixes ou como
merlos e outonos que pintan soños. Pero a lúa non quixo saber
dos amores fuxidos, e tapou os oídos. Porque este é un
poemario musical, vivo e lúdico no que non faltan as paráfrases
de catro greguerías de Ramón Gómez de la Serna, un
poema-xogo para contar e versos que son adiviñas.
|