Logo de xogar cos regalos de Reis, Lía á noite escoita uns saloucos: son as zapatillas de deporte, que lle din que están tristes pois lembran a súa historia. E para que as entenda, ofrécenlle viaxar con elas, agarrada aos amallós. Lévana entón á India, á fábrica onde nenos descalzos con pagas miserables e sen asistir á escola están a facer zapatillas deportivas. Un deles é Ramesh, que fixo as dela. O rapaz lévaa a coñecer a súa casa: un cuarto terreo, sen latrinas, con dúas irmás que tampouco poden ir á escola pois teñen que traballar como a nai, viúva, a enrolar cigarros. E mesmo saen xogar á rúa, onde un home intenta apreixala, mais lisca del grazas ás zapatillas. Aínda que ela estaba en pixama ninguén se sorprendeu e mesmo a entenderon, malia falar noutra lingua.
De volta na casa, as zapatillas (ás que lles pon nome: Plis e Plas) razoan con ela sobre a necesidade de non colaborar coas empresas que abusan dos nenos do mundo, boicoteando os seus produtos de consumo, tantas veces non responsable e superfluo. A nai concorda con esta información.
Ao día seguinte, conta na clase, presentando o seu agasallo de Reis, o que aprendeu da explotación infantil. A proposta súa, toda os compañeiros escriben cartas aos famosos que anuncian a marca dos deportivos para que non colaboren coa poderosa empresa. Esa noite vólvena levar as zapatillas onda os tres irmáns. Pero a situación é distinta: grazas ao goberno e ás oenegués, os rapaces están nunha escola de tránsito, onde ademais reciben unha paga, e a nai creou con outras mulleres veciñas unha cooperativa na que fan vestidos e bonecas.
A mestra lévaos a todos a coñecer unha tenda de comercio xusto, onde venden café e outros produtos de cooperativas de produtores pagados a un prezo xusto coa intermediación de oenegués que desenvolven campañas solidarias. Tamén hai vestidos da India, da cooperativa de mulleres da nai de Ramesh, e unha boneca de trapo cun pixama como o seu e zapatillas deportivas, que lle chisca un ollo e dille que a leve para a súa casa. Di chamarse Lía, de Rosalía, polo que a rapaza lle propón outro nome, Rosa, que é Rojam na súa lingua. Con ela e mais as zapatillas infórmase en internet sobre a Marcha Mundial contra a Explotación Laboral Infantil.
Entón pensa que non estará soa, que moitos nenos e nenas do mundo tamén son activistas e decidiron loitar contra a explotación infantil no mundo.