 |
Logo de xogar cos
regalos de Reis, Lía á noite escoita uns saloucos: son as
zapatillas de deporte, que lle din que están tristes pois lembran a
súa historia. E para que as entenda, ofrécenlle viaxar con elas,
agarrada aos amallós. Lévana entón á India,
á fábrica onde nenos descalzos con pagas miserables e sen asistir
á escola están a facer zapatillas deportivas. Un deles é
Ramesh, que fixo as dela. O rapaz lévaa a coñecer a súa
casa: un cuarto terreo, sen latrinas, con dúas irmás que tampouco
poden ir á escola pois teñen que traballar como a nai,
viúva, a enrolar cigarros. E mesmo saen xogar á rúa, onde
un home intenta apreixala, mais lisca del grazas ás zapatillas.
Aínda que ela estaba en pixama ninguén se sorprendeu e mesmo a
entenderon, malia falar noutra lingua.
De volta na casa, as zapatillas
(ás que lles pon nome: Plis e Plas) razoan con ela sobre a necesidade de
non colaborar coas empresas que abusan dos nenos do mundo, boicoteando os seus
produtos de consumo, tantas veces non responsable e superfluo. A nai concorda
con esta información.
Ao día seguinte, conta na clase,
presentando o seu agasallo de Reis, o que aprendeu da explotación
infantil. A proposta súa, toda os compañeiros escriben cartas aos
famosos que anuncian a marca dos deportivos para que non colaboren coa poderosa
empresa. Esa noite vólvena levar as zapatillas onda os tres
irmáns. Pero a situación é distinta: grazas ao goberno e
ás oenegués, os rapaces están nunha escola de
tránsito, onde ademais reciben unha paga, e a nai creou con outras
mulleres veciñas unha cooperativa na que fan vestidos e bonecas.
A
mestra lévaos a todos a coñecer unha tenda de comercio xusto,
onde venden café e outros produtos de cooperativas de produtores pagados
a un prezo xusto coa intermediación de oenegués que desenvolven
campañas solidarias. Tamén hai vestidos da India, da cooperativa
de mulleres da nai de Ramesh, e unha boneca de trapo cun pixama como o seu e
zapatillas deportivas, que lle chisca un ollo e dille que a leve para a
súa casa. Di chamarse Lía, de Rosalía, polo que a rapaza
lle propón outro nome, Rosa, que é Rojam na súa lingua.
Con ela e mais as zapatillas infórmase en internet sobre a Marcha
Mundial contra a Explotación Laboral Infantil.
Entón pensa que
non estará soa, que moitos nenos e nenas do mundo tamén son
activistas e decidiron loitar contra a explotación infantil no
mundo. |
