A curiosidade de Iria atopou un día as respostas no seu avó, que lle contou que a lúa é un molete de pan que vai perdendo cada día un anaco como se a rillase un rato. Sentaba no seu colo e o avó debuxáballe coas súas palabras a cor do mar ou o vaivén dos barcos.
Soubo así que os soños son uns seres pequenos e transparentes que se agachan tralas estrelas ata ao escurecer, en que asoman ao seu balcón da lúa e escollen con quen van pasar a noite. Aínda que algunhas veces confúndense. Hai pesadelos que veñen onda un soñador feliz e marchan convertidos en soños agradables...
Na encrucillada do conto oral e a prosa poética, esta fermosa historia cun tratamento da ilustración lonxe dos convencionalismos do xénero, é moi recomendable para nenos a partir de sete anos.