Peciña dramática en tres actos, con atractivo traballo gráfico de Suso Cubeiro, partindo dos personaxes deseñados por Uxía Caride. Incorpora tamén un Limiar de Xosé Vázquez Pintor.
A acción comeza no patio dunha escola na periferia da cidade, onde unha sobreira vella resiste entre o cemento, como derradeira testemuña do sobredo. Unha nena, rexeitada polos compañeiros que están xogando á roda, vaise sentar onda ela. A sobreira cóntalle que antes alí houbera un monte que logo pecharon cun valo, impedindo así o acceso ao seu mellor amigo, un ancián que acudía escoitala ata que un garda llo prohibiu.
Como os outros rapaces do colexio acoden tamén e queren saber do seu pasado, a sobreira conta de cando estivo alí instalado o Gran Circo Regotón e irrompeu no ensaio dos pallasos Pimpirulón e Leituguiño o xeneral Bom-Bom perseguindo a coella Orelliñas. Ainda que finalmente desistiu do seu propósito asasino e acabou bailando cos do circo pacifista, pois hai que protexer os animais.
Aparece entón o aparellador municipal con dúas secretarias: pretende mandar tallar a árbore. Pero os nenos deciden impedilo. Ela explícalles que dela tiraban a cortiza para facer abelleiras, boios para redes de pesca ou rollas para as garrafas, porque na escola os mestres non lles ensinan esas cousas neste tempo de aparellos de plástico. Nestas, veñen os obreiros cunha serra mecánica pero entre os nenos e o mestre (que se unira a eles) convencen ao xefe para que non lles deixe o patio con cemento só. E todos celebran o éxito cantando unha canción sobre o valor das árbores como testemuñas da historia do lugar e parte da vida colectiva.