 |
Cando unha galiña
pechada nunha gaiola no alto da torre máis alta da catedral de San
Domingos da Calzada, descendente da galiña do milagre que falou despois
de asada, coñece unha pomba da paz, quere tamén voar e
converterse nunha Galiña da Paz. Pero, aínda que ten ás,
non pode voar. Polo que decide acudir en peregrinación onda o milagroso
Apóstolo Santiago para que lle conceda o seu desexo. Nun descoido do
sancristán, e acompañada de Lagarturo, o seu amigo lagarto, lisca
para facer o Camiño de Santiago.
Emprende entón unha
arriscada aventura, xa que nunca antes saíra do galiñeiro e
descoñece os perigos do mundo: un coche atropélaa e os seus
ocupantes recóllena, mais logra fuxir antes de que a papen; segue a uns
alumnos ata a súa escola, crendo que se encamiñan á
catedral de Santiago; enganada por un vello raposo -inimigo ao que ela nunca
vira-, que a convence de que lle permita quitarlle as plumas pois logo hanlle
nacer outras coas que podería voar, libra del gracias a Lagarturo, de
volta despois de perder o rabo e marchar polo aire cun globo inchado de
apéndice.
Chegan por fin o 25 de xullo a Santiago a galiña
pelada e o lagarto sen rabo na mochila dunha nena francesa. Aínda que as
figuras do Pórtico da Gloria non están moi convencidas, consegue
logo de pedirllo ao Apóstolo e coa axuda da Berenguela, que se encarga
de convocar aos paxaros, cubrir de novo o seu corpo de plumas, que agora si que
lle permiten remontar o voo como soñara.
Unha primeira
versión do desenlace desta historia figura en Imos xuntos camiñar. |
