Cando unha galiña pechada nunha gaiola no alto da torre máis alta da catedral de San Domingos da Calzada, descendente da galiña do milagre que falou despois de asada, coñece unha pomba da paz, quere tamén voar e converterse nunha Galiña da Paz. Pero, aínda que ten ás, non pode voar. Polo que decide acudir en peregrinación onda o milagroso Apóstolo Santiago para que lle conceda o seu desexo. Nun descoido do sancristán, e acompañada de Lagarturo, o seu amigo lagarto, lisca para facer o Camiño de Santiago.
Emprende entón unha arriscada aventura, xa que nunca antes saíra do galiñeiro e descoñece os perigos do mundo: un coche atropélaa e os seus ocupantes recóllena, mais logra fuxir antes de que a papen; segue a uns alumnos ata a súa escola, crendo que se encamiñan á catedral de Santiago; enganada por un vello raposo -inimigo ao que ela nunca vira-, que a convence de que lle permita quitarlle as plumas pois logo hanlle nacer outras coas que podería voar, libra del gracias a Lagarturo, de volta despois de perder o rabo e marchar polo aire cun globo inchado de apéndice.
Chegan por fin o 25 de xullo a Santiago a galiña pelada e o lagarto sen rabo na mochila dunha nena francesa. Aínda que as figuras do Pórtico da Gloria non están moi convencidas, consegue logo de pedirllo ao Apóstolo e coa axuda da Berenguela, que se encarga de convocar aos paxaros, cubrir de novo o seu corpo de plumas, que agora si que lle permiten remontar o voo como soñara.
Unha primeira versión do desenlace desta historia figura en Imos xuntos camiñar