Conta un osiño polar que primeiro naceu a irmá, tan inquieta que desde entón foi A-Que-Non-Ten-Acougo ou Bule-Bule; logo, o irmán, Aturuxo-Do-Ceo ou Trono, pois cando o pariu a nai houbo moito trebón. Os xemelgos son habituais nos osos polares... Pero despois naceu el, cando xa ninguén contaba. Como un intruso. O seu nacemento foi, por iso, unha sorpresa desagradable. E como non ocorreu nada extraordinario, coñéceno como Frangulla. Ser o último, ademais, ten outras desvantaxes. Debe mamar despois dos outros dous, pois é o Terceiro, polo que non lle queda leite abondo. Inténtao con rabia mais só engulipa aire.
Coa chegada da primavera, teñen que saír da oseira cara ao mar, pois Mamá-Nanuk leva os oito meses de inverno sen comer. Emprenden a ruta cara á despensa do mar. Polo camiño hai lecer para xogar: ao Escorregue (tirarse por unha lomba), ao Toupeletrou (andan os irmáns a moquete limpo), ao Rabicho (a pillar o rabo); pero Trono non o admite como rival no xogo das Lilainas (facerlle as beiras a unha moza), pois considérao demasiado débil. A verdade é que cando os outros dous xa dan subido (en vertical) á nai, e ela xoga así con eles a que os tira, ¡el non dá subido!
Canso da inferioridade do pequeno, faille caso ao consello da Ruindade e mancha con esterco o peito de mamá para que os irmáns non poidan comer. De nada lle vale: maman tan tranquilos.
Mais todo cambia cando atopan outra osa con dúas crías. Aturuxo-Do-Ceo xoga con un dos fillos, Morro-Manchado. El logo amiga co outro, que resulta ser femia, Anaco-de-Nube, e coxea porque se mancou nunha pata. Xa cre ter con quen casar. ¡Se ata cando vai merendar, como o irmán non está, permite que mame el tamén de Mamá-Outra! Mais ao día seguinte desaparece a osiña... En todo caso, algo vai cambiando na relación familiar: sente que a súa Osa-Nai o quere como fillo. Con grande esforzo consegue subir á "torre", ao lombo de mamá. E Mamá-Nanuk xa lle chama O-Que-Subiu-Á-Torre.
Pouco debe faltar para o mar, ao que van todos os osos polares do mundo, pois hai comida abonda, que se chama foca e peixe... E por fin a osa mai mándaos subir ao seu lombo. Desde alí arriba ven unha enorme nube azul. ¡Xa chegaron ao mar!