Desde que se mudaron a outra casa, antiga e grande, por mor do nacemento da irmá Beba, Mariña oe ruídos raros de noite e conclúe que son os fantasmas trouleando polo corredor. Explícallo ao pai: son unhas tundas negras, invisibles de día, que foxen en canto se prende a luz meténdose dentro das paredes, mais el pensa que son os canos da auga; a nai opina que son as madeiras vellas, que renxen, e repróchalle que teña tanta imaxinación; o irmán Xavier búrlase dela, sostendo que son as ratas; e Beba é demasiado pequena, só fai gatear pola casa procurando cousas para romper. O caso é que ninguén a cre. E ela segue a sentilas ao seu carón, espiándoa cos seus cen ollos invisibles, cando na noite cruza con medo a toda présa o corredor porque necesita ir ao cuarto de baño.
A situación así resúltalle insoportable. Ten que obter algunha proba para que a familia crea por fin na existencia das tundas. Intenta fotografalas por sorpresa amoreando caixas de zapatos no corredor, poñendo o espertador para sorprendelas desprevidas na madrugada ou botando fariña, pero só consegue espertar a todos e que a castiguen.
Por fin, a nai dálle a solución: encher o corredor de lámpadas que ela acende cando ten que ir ao baño. Entón conségueo: coa luz, as tundas desaparecen. Tan certo é que unha noite esquece prender as luces e non hai nin rastro de fantasmas. A mágoa é que non conseguise facer unha foto antes de desapareceren. Daquela, habíase facer famosa.