Conta Nicolás que ten un curmán de Colombia que adoptaron os seus tíos. Chámase Róncal e é negro, segundo el porque se bañou nun Mar de Chocolate. Segundo a avoa, por el navegan os seus pais repartindo soños de porto en porto e aparecéndoselles aos nenos cando están durmidos para cumprirlles os desexos. Cando lle caeu o primeiro dente, Nicolás pediu o desexo de bañarse no Mar de Chocolate... E na cama, á noite, de pronto xurdiu un barco cun Capitán e unha Capitana pirata, que lle deixaron levar a el o temón ata chegar a unha praia. Mentres pasean por ela, os dous piratas vanlle contando alternativamente diferentes historias que ilustran o mundo a modo de parábolas. Así soubo:
que os nenos son de diferentes cores porque un vento pintor trouxo un día moitas cores nun saco e sementounas nos ollos e na pel da xente como se fosen grans de trigo; que o sol se deita porque cando non tiña horario era un descontrol, e para evitalo as galiñas propuxéronlle que se deitara cando elas apoleirasen e se erguese co canto do galo, suxestión que aceptou e, agradecido, agasallounas cun retrato del na súa xema; que existiu un país con tantas fábricas como persoas que facían competicións de fume polas chemineas e tanta fumeira secou as plantas, polo que o goberno prohibiu os concursos de fumes e dende aquela fan carreiras de caracois; que a unha estrela de mar á que lle gustaban os barcos regaloulle un mariñeiro un barquiño de papel que non se desfacía na auga; que a nena María das Areas soñaba con ser mariñeira e de maior fíxose capitana do barco que pesca os soños das nenas que se lles escapan ás estrelas (que son pescadoras de soños); que o sol lle regalou unha burbulliña de luz ao cabaliño de mar e cando a quenlla, envexosa, ía papalo salvouno o neno que tocaba unha buguina; do polbo asustamedos, que escolleu o oficio de pantasma para amedrentar os medos e estes xa non se atrevían a saír por medo aos seus tentáculos ata que se xuntaron todos un día e perseguírono: el refuxiouse no Mar de Chocolate e dende aquela os medos andan con moito coidado cos nenos e nenas porque se os asustan aparécelles o monstro dos oito tentáculos e méxanse de medo; da Auga e o Sol namorados, que para non se separar nunca déronse un abrazo nun solpor e o seu amor quedou encerrado para sempre na fermosa seda do sombreiro cristalino da medusa; da serea María Branca Escuma, unha redeira que lle fixo un encaixe ao mar cos seus tan longos cabelos, que agora se peitean nas areas das praias; do Príncipe Valdoviño, que vive no País do Pareado e atopa o seu amor na Frouxeira, e da voda do grou e da grúa, que logo teñen tres pitiños.
E entre conto e conto chegan a un recanto da praia ateigado de dentes, que son agasallos dos nenos aos que o Capitán e Capitan lles regalaran desexos. El quixo entón darlles aquel primeiro dente que lle caera pero eles non llo quixeron e puxéronllo cun cordón no pescozo a modo de colgante. O mesmo que lle aparece no almorzo, cando, logo de mergullarse no Mar de Chocolate para que as augas o tinguisen como a Rónal, a súa nai foino espertar. E estaba no seu cuarto... sen barco nin praia.