 |
Conta Nicolás que ten un
curmán de Colombia que adoptaron os seus tíos. Chámase
Róncal e é negro, segundo el porque se bañou nun Mar de
Chocolate. Segundo a avoa, por el navegan os seus pais repartindo soños
de porto en porto e aparecéndoselles aos nenos cando están
durmidos para cumprirlles os desexos. Cando lle caeu o primeiro dente,
Nicolás pediu o desexo de bañarse no Mar de Chocolate... E na
cama, á noite, de pronto xurdiu un barco cun Capitán e unha
Capitana pirata, que lle deixaron levar a el o temón ata chegar a unha
praia. Mentres pasean por ela, os dous piratas vanlle contando alternativamente
diferentes historias que ilustran o mundo a modo de parábolas.
Así soubo:
que os nenos son de diferentes cores porque un vento
pintor trouxo un día moitas cores nun saco e sementounas nos ollos e na
pel da xente como se fosen grans de trigo; que o sol se deita porque cando non
tiña horario era un descontrol, e para evitalo as galiñas
propuxéronlle que se deitara cando elas apoleirasen e se erguese co
canto do galo, suxestión que aceptou e, agradecido, agasallounas cun
retrato del na súa xema; que existiu un país con tantas
fábricas como persoas que facían competicións de fume
polas chemineas e tanta fumeira secou as plantas, polo que o goberno prohibiu
os concursos de fumes e dende aquela fan carreiras de caracois; que a unha
estrela de mar á que lle gustaban os barcos regaloulle un
mariñeiro un barquiño de papel que non se desfacía na
auga; que a nena María das Areas soñaba con ser mariñeira
e de maior fíxose capitana do barco que pesca os soños das nenas
que se lles escapan ás estrelas (que son pescadoras de soños);
que o sol lle regalou unha burbulliña de luz ao cabaliño de mar e
cando a quenlla, envexosa, ía papalo salvouno o neno que tocaba unha
buguina; do polbo asustamedos, que escolleu o oficio de pantasma para
amedrentar os medos e estes xa non se atrevían a saír por medo
aos seus tentáculos ata que se xuntaron todos un día e
perseguírono: el refuxiouse no Mar de Chocolate e dende aquela os medos
andan con moito coidado cos nenos e nenas porque se os asustan
aparécelles o monstro dos oito tentáculos e méxanse de
medo; da Auga e o Sol namorados, que para non se separar nunca déronse
un abrazo nun solpor e o seu amor quedou encerrado para sempre na fermosa seda
do sombreiro cristalino da medusa; da serea María Branca Escuma, unha
redeira que lle fixo un encaixe ao mar cos seus tan longos cabelos, que agora
se peitean nas areas das praias; do Príncipe Valdoviño, que vive
no País do Pareado e atopa o seu amor na Frouxeira, e da voda do grou e
da grúa, que logo teñen tres pitiños.
E entre conto e
conto chegan a un recanto da praia ateigado de dentes, que son agasallos dos
nenos aos que o Capitán e Capitan lles regalaran desexos. El quixo
entón darlles aquel primeiro dente que lle caera pero eles non llo
quixeron e puxéronllo cun cordón no pescozo a modo de colgante. O
mesmo que lle aparece no almorzo, cando, logo de mergullarse no Mar de
Chocolate para que as augas o tinguisen como a Rónal, a súa nai
foino espertar. E estaba no seu cuarto... sen barco nin praia. |
