Conta a voz narradora de Lu ("felicidade" en chinés) que a profe lles propuxo facer unha árbore xenealóxica para representar as súas familias. Repartiu cadansúa folla con circuliños pintados para que ao día seguinte a levasen cuberta cos nomes dos pais e mais os avós. Aínda que Tarik ten os avós en Marrocos e Lau en China e con nomes raros tamén, ela sente preocupación porque non lle van chegar os círculos. Coa axuda dos pais (adoptivos), vainos cubrindo: nun círculo pon Pepe e logo o nome do seu outro pai, Huang; no círculo da nai, Concha e Yi; a seguir, os avós dos pais...
Como descoñece os nomes dos avós chineses, os pais cóntanlle o "conto da súa vida": os seus outros pais debían ser moi pobres ou quizais estaban enfermos, por iso non puideron coidala e levárona a un hospital grande xunto con outros nenos e nenas. Seus pais escribiran unha carta, pois querían ter un fillo coma ela. Tardara moito a resposta e a súa chegada. Ata que por fin puideron ir recollela a China. Diso hai anos, cando aínda precisaba andador; desde aquela, aprendeu a andar, a falar e a volver sorrir.
Finalmente, deciden deixar en branco os círculos dos nomes que descoñecen. Queda unha árbore fermosa, coas follas e ponlas de cores que lle pinta. Pero recea que aos outros nenos lles estrañen os baleiros. Segundo seu pai, o que lles pode estrañar é o nome do avó Luciano, que ten, coma ela, matrícula de Lugo: Lu. "Sorrío outra vez. Non pasa nada. Chámome Lu, e son adoptada ¿e que?"
Con ilustracións alternando nas páxinas co texto, a colección presenta situacións problemáticas próximas aos lectores cun tratamento literario desdramatizador.