En Catar un pescador de ribeira que tiña medo ao mar pescaba na bañeira. Lucía distinguía todas as palabras homógrafas de xénero oposto. O aviador tiña un avión vago que ía cando camiño de Londres paróuselle nunha nube, polo que fixo auto-stop e un ganso levouno. Era unha banana soprano que caeu na Habana. Un home a quen lle sabe tan ben o caldo que se mete na ola a comelo. Un vello moi presumido que cando celebra o cumpreanos non quere dicir os anos. Aquel que criaba perdices para os namorados, quedou sen noiva. Un home tan breve que xa non se escribe a última sílaba de cada verso. Don Óscar Raravis tiña a cabeza chea de paxaros pero rapou o pelo e liscaron voando; agora só ten o normal: un canario. Unha longa familia anda para atrás, cando podía andar de lado. A princesa que andaba en moto só se namorou dun que falaba con rr. Dun home tan gordo como o globo da Terra que tardaba en virarse un mes enteiro. A avetarda dixo que non vía nada cando outeaba a sabana polo que se formou unha torre de animais; fóronse subindo un enriba doutro, ata que caeron todos por culpa dunha cegoña pitoña, e viron as estrelas. O pirata de tres patas bailonas nunha ten reuma, outra é un pau de caoba e a terceira é unha parrula. Cando Uxía espertou, non vía nada pois tiña unha nube diante da cara; curoulla un indio facendo chover e ao verse namoráronse. Hai tamén un medio home mediado de medios. E unha escola que mola na que se aceptan as respostas tolas...
Todo isto se conta e se canta (mesmo en sílabas sen senso que forman unha composición sonora) en 22 poemas (do 0 ao 21) nos que o xogo rítmico, o divertimento humorístico e a fantasía do absurdo xogan a celebrar unha festa lírica. É o territorio literario da "quimbamba / tumba retumba/ lamba relamba"