Conta un lobiño que cando uns cazadores mataron a seu pai, que era o xefe da manada aló nos montes de Acival, decidiu marchar á aventura á busca dun bonito agasallo para conquistar o corazón da fermosa Loba Nova, que se rira da súa inocencia por se asustar ao ver a pelexa dos outros lobos pugnando por ser o sucesor.
Consegue roubarlle unha ola de mel aos humanos. Mais como é primavera e caéralle o pelo, un raposo aconséllalle gardala para levarlla a Loba Nova cando lle volva nacer. Seguindo as súas instruccións, ponse a facer o burato para enterrala; só, pois o raposo seica non pode axudar por estar enfermo. Ao rematalo e volver á superficie, xa non queda mel. O raposo bótalle as culpas ao lobiño. Este négao: "se fun eu que a barriga me empece a suar ata facer unha poza de auga no chan". Quedan os dous durmidos. Cando o lobiño acorda, ten a barriga enchoupada en suor e ao seu carón unha poza, o que fai que lisque avergonzado.
Vén outro mes de abril e volve atopar o raposo, que lle propón botar unha leira de patacas a medias. Aínda que seica segue mal da columna e ten que sementelas o lobiño, que tamén ten que apañar logo os escaravellos e comelos. Como quere regresar axiña para demostrar que non é un lobo parvo, acepta a metade da colleita: para el o que medra por riba da terra e para o raposo o de baixo. E sae amolado. Logo proponlle o raposo plantar millo, quedando este co de riba da terra. Intenta aprender do labrego Isidro, mais o raposo interponse: salvaralle os bois das gadoupas do lobiño a cambio dunha ducia de galiñas; ríndose da inxenuidade do lobiño, a quen xa lle comera o mel, mexáralle na barriga e aínda o levara logo a cabaliño. Isidro mata a lobiño cando este agarda no carro: do susto, en realidade, pois non chega a tocarlle coa machada. Entón o raposo reclama a súa paga. O labrego tráelle nun saco non as galiñas, senón cans que se botan na súa persecución. Como case o engancha nas silvas, o raposo dille ao rabo "mal raio te parta". E, efectivamente, un raio féndello.
Desde entón vaga desorientado ata que un gabián o convida a unha voda no ceo e déixao caer: espachúrrase na agulla dun palleiro e queda cun aspecto demasiado terrible. Conclúe o lobiño que agora que sabe que non se admiten raposos no Outro Mundo está máis tranquilo. E aínda que non se explica como foi parar o rabo ás súas mans, gardarao "por toda a eternidade para agasallar á miña loba, porque... !sigo namorado!".