 |
Unha tarde, na oficina,
Daniel mirou ao redor e notou que o invadía unha onda de tristeza: todo
alí era gris, ata a súa propia roupa. A vida estaba fóra e
el estábaa desperdiciando. Díxolle ao xefe que se sentía
mal e saíu.
Ao pasar onda un chalé oíu un engaiolante
violín, pero non daba visto a quen tocaba por culpa do alto do muro;
notou un formigo no corpo e elevouse ata o borde superior da tapia: tocaba unha
nena, que se asustou ao velo e meteuse na casa. Baixou entón ao chan. Na
casa, volveuse elevar ao estirar o corpo desexando subir para coller o
café. Estaba alucinado. El que ata entón levara unha vida
monótona e solitaria, sen amigos, pois os que tivera xa morreran... E
sentiu medo pola súa rareza, por se se enteiraba alguén e o
querían estudar nun hospital ou así. Deuse en elevar
involuntariamente: na pescadería, cando quería ver se
había robalizas, ou no probador dos grandes almacéns. Pesouse e
viu que perdía medio quilo de peso diario, aínda que
exteriormente non se notaba. Foi ao médico, sen que aparecese nada nas
análises, polo que lle recomendou que fose a un ximnasio, pois
debía ter os músculos fofos como un biscoito. Un día
despertou no teito, descubrindo que podía facer virguerías no
aire porque xa pesaba cero quilos. Non se podía distraer, pois en canto
o facía elevábase. Atou o saco de durmir á cama para non
acordar no aire e fixo unhas sobreplantas de chumbo, que impedían a
elevación. Practicaba o voo de noite no parque: xa facía
piruetas. Ata que se empezou a falar na prensa do "vampiro nocturno" e unha
patrulla nocturna de cidadáns asustados disparoulle. Tivo que
saír fóra da cidade para practicar.
Un día atopou
nunha librería a unha moza fermosa, Helena, que posuía o mesmo
don. Confesoulle a súa verdade e ela contoulle que lle pasaba o mesmo
desde había anos e que controlaba o seu posible voo por medio da esfera
dun reloxo, graduando deste xeito o seu peso. Seguíronse vendo nos tres
días seguintes con mirada namorada, ata que o domingo ela conduciuno
fóra da cidade, onde había moita outra xente, tamén nenos,
voando. Alí Marte explicoulle que cada vez eran máis os voadores,
aínda que non se descubrían por se os tomaban por unha secta. E
que seguramente todos temos a capacidade para facelo, aínda que sen
desenvolver. Regaloulle un reloxo e el sentiuse feliz con todos, sobre todo con
Helena, e soubo "que o mundo gris quedara atrás e que xa se acabara para
sempre o tempo de estar só".
A historia, o formato e as
extraordinaria ilustracións conforman un libro
sorprendente. |
