David Otero, presidente de Gálix, reflexiona no texto "A xeito de introduccción e chamada" sobre a literatura infantil e xuvenil, a problemática da lectura e o importante papel informativo que poden cumprir os medios de comunicación nesta etapa de "crise lectora", así como a función dunhas necesarias boas bibliotecas.
No relato "Cando o robot pequeno soubo de Denís" de Paco Martín, o cativo e simpático robot SF-2 (protagonista de "Un robot pequeno" e "Andanzas e amizades dun robot pequeno") non se resigna a permanecer encerrado na casa cando os seus creadores van visitar uns amigos que acaban de ter un fillo. Preocupado por se a eles se lles ocorre a mesma idea de ter descendencia, asómase á reixa da ventá. Uns nenos teñen a solución para a súa inquietude: cómprelle facer unha trasnada para reclamar a atención dos grandes. Un balde con auga na porta do laboratorio que lle caia a Fermín cando volva, pode valer.
"A fuga de Guillermo" de Helena Villar Janeiro relata cómo un rapaz se fai amigo dunha avoa coa desculpa de que está só pois escapou do libro por medo a un rato de biblioteca. Cando a avoa leu o conto, concluíu que era moi malo e preferible que non volvese entrar nel, polo que o instala no seu cuarto da Residencia de Tempo Libre. Aínda que sabe que a súa historia é unha fantasía inventada polo rapaz para ter compañía.
En "S.O.S.", de Mª Victoria Moreno, unha rapaza de COU conta a súa experiencia nunha noite de preparación do exame de Arte baixo o efecto da primeira anfetamina da súa vida: da euforia asimiladora á enerxía que lle impide durmir, convertida en crise alucinante no instituto. A súa soidade ante o mundo é tamén a do can vagando só e abandonado pola cidade ou a do drogata que agarda, sen ninguén que lle valla, no semáforo.
"Un templo para gatos" de Agustín Fernández Paz arrinca dun anuncio por palabras do xornal na liña dos seus "Contos por palabras". Conta unha muller que un día decidiron deixar o piso da cidade para trasladarse a un caserón herdado en Pontebranca, onde por mor dos ratos compraron unha gata, que acabou cos roedores. Tivo crías, que venderon ben, polo que viron o negocio de dedicarse á cría de gatos. O problema foi que se xuntaron con centos, que ninguén quería comprar. Puxeron o anuncio no xornal de que regalaban "gatiños" pero ninguén os quere nin regalados. Han volver para o pisiño da cidade: mellor o ruído dos coches que centos de gatos e gatas preñadas.
"Confesións dun ilustrador" de Xan López Domínguez presenta dúas cartas a modo de boceto e arte final dunha ilustración. Na primeira, un autor confesa que o seu personaxe de éxito mundial NO é en realidade un ratiño do seu estudio ao que el simplemente copiou; para que ninguén o saiba desfíxose del transformándoo en irrecoñecible e desde entón as súas ilustracións xa non gustan. Na segunda, o propio NO anuncia a súa primeira e auténtica presentación tal e como é, e non como o ensinou o primeiro debuxante ou o outro que tratou de imitalo visto o seu éxito.