blix



Ánxela Loureiro, Ramón Caride e Antón Cortizas:
Contos de circo, cronopios e avións
Ilustracións de María Lires

Col. Lagarto Pintado. Dirección Xeral de Creación e Difusión Cultural
Xunta de Galicia. Santiago de Compostela, 2005

Contos de circo, cronopios e avións

Nova entrega desta colección editada pola Xunta de Galicia en conmemoración do Día Internacional do Libro Infantil, coa colaboración da Asociación Galega do Libro Infantil e Xuvenil (Gálix). Recolle tres relatos:
En Andrea Chapapote, de Ánxela Loureiro, conta a voz dunha rapaza que un día chegou á aula de sexto de primaria un rapaz de pel moi escura que viñera cun circo italiano e ía botar dúas semanas, mentres tiñan funcións na cidade. A ela caeulle ben dende o comezo, mais un compañeiro deu en facer burla del porque nin a súa aparencia nin o seu nome mostraban a súa condición de rapaz. Até o día en que convidou a toda a clase a unha función do circo e unha leoa pillou entre os dentes o brazo do compañeiro provocador, ao que liberou Andrea poñendo en perigo a súa vida.
Ramón Caride pon na voz de Áurea, unha rapaza de dez anos, a historia do seu Querido cronopio, un ser fantástico que é como un anaco de plastilina que pode mudar de forma até semellarse a calquera ser ou cousa e mesmo viaxar no tempo. Apareceulle convertido nun curioso afialapis con forma de gato, a semellanza dun que lle regalaran a ela, e logo transformouse nun xílgaro, que cantou e lle contou que ten tamén a facultade de comunicarse cos seres vivos na súa linguaxe. Aínda que dentro da especie humana só pode falar cos meniños, pois os adultos seica non teñen tempo para pensar en cousas marabillosas coma el. Como é o seu amigo, halle pedir que o xoves tome a súa forma e vaia ás clases por ela, que, mentres, ficará no patio saltando á corda.
Finalmente, Antón Cortizas presenta en Avións de papel, a fascinación dunha rapaza que ao final da tardiña ve aparecer pola rúa unha muller que se pon a facer avións de papel de diferentes formas, que voan sorprendentemente. Logo, pregoa a súa mercadoría, ante o estupor dos adultos. Ela, admirada, quere un, que a muller lle regala. Cando o seu avión pega a voar, co seu nome escrito, ela ségueo no seu voo por riba da cidade e das nubes. Antes de marchar, a muller ensínalle a facer avións de papel. Agora que os sabe facer, ponlles o nome de persoas e eles voan até onda elas á busca do seu sorriso, levándoas a dar unha volta polo mundo que máis lles guste imaxinar.

64 p. - 13x21 cm.                                                               D.L.    887-2005



Opinion