Conta Tino en primeira persoa que hoxe está contento porque volveu ser amigo de Toñito.
Toñito vén pasar as vacacións de verán á aldea mariñeira, á casa grande da avoa, pois vive na capital, onde seu pai ten un comercio de televisores. Con Tino e Xelo aprende a coller cangrexos e grilos ou a pillar xílgaros con rede. Eles dous son os seus únicos amigos. Os outros rapaces rinse del, e mesmo unha rapaza de doce anos chamoulle mariqueiro por falar castelán e mallouno. No seu coñecemento da natureza, levaron un bo susto cando Xelo lle meteu sen querer un canutiño nun ollo, que lle curou se cadra gracias á bisma dunha vella naipeira, se cadra gracias ás gotas do médico.
A mestra explicáralles un día que os galegos temos a nosa propia cultura e unha fala propia ben fermosa e lelles contos en galego. Hoxe Toñito dixo que quería falar coma eles, en galego. Por iso está contento Tino: vai ser "coma nós".