Conxunto de poemas que teñen como motivo as estacións do ano. Entre un poema de abertura e outro que pecha o ciclo estacional, estructúrase en catro partes con idéntico número de poemas: seis. Os animais (andoriñas -que foxen no outono- e bolboretas na primavera, gaivotas no estío, peixes e pombas no inverno) e a natureza (gromos e flores; mar, sol e as tarefas campesiñas no verán; as follas que caen outonizas e o castiñeiro confidente de soidades; a neve e mais a chuvia da treboada cal un meniño gaiteiro na invernía) simbolizan tematicamente o pasar do tempo no que o home pode irromper tamén como un intruso que rompe esta harmonía cos seus disparos de cazador.
Os xogos de palabras, os recursos fónicos, desde a aliteración á rima, as estructuras paralelísticas e repeticións anafóricas compoñen uns textos poéticos sinxelos cunha forte dose de musicalidade e oralidade.